..............................

میلاد یکی کودک

شکفتن گلی را ماند

چیزی نادر به زندگی آغاز می کند

با شادی و اندکی درد.

روزانه به گونه ای نمایان بر می بالد

بدان ماند که نادره ی نخستین است

و نادره ی آخرین.

مارگوت بیکلل(چیدن سپیده دم)گزینه ای از شاعران بزرگ جهان.ترجمه احمد شاملو.

 شاد بودن تنها انتقامی ست که می توان از زندگی گرفت.

                                            ارنستو گوارا دلاسرنا  ( چه گوارا )

میان آدمیانم و آدمیان را دوست می دارم

عمل را دوست می دارم

اندیشه را دوست می دارم

نبردم را دوست می دارم 

در نبرد من موجودی انسانی یی تو

تو را دوست می دارم.  ناظم حکمت   همچون کوچه ای بی انتها انتشارات نگاه ترجمه احمد شاملو

تنها انسان است که به شدت رنج می برد و مجبور است خنده را بیافریند.

                                                                                                نیچه

لنگستن هیوز/نامی ترین شاعر سیاهپوست آمریکایی با اعتباری جهانی/سال ۱۹۰۲ در چاپلین(ایالت میسوری) به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۷ در هارلم (محله سیاهپوستان نیویورک ) به خاطره پیوست.

عمله های جاده ی فلوریدا

دارم یه جاده می سازم

تا ماشینا از روش رد شن

دارم یه جاده می سازم

میون نخلا

تا روشنی و تمدن از روش رد شه.

.

دارم یه جاده می سازم

واسه سفید پوستای پیر و خر پول

تا با ماشینای گندشون از روش رد شن و

منو اینجا قال بذارن.

.

اینو خوب می دونم

که یه جاده به نفع همس:

سفید پوستا سوار ماشیناشون می شن

منم سوار شدن اونارو تماشا می کنم.

تا حالا هیچ وخ ندیده بودم

یکی به این خوشگلی ماشین برونه.

آی رفیقا!

منو باشین:

دارم یه جاده می سازم.

سیاه همچون اعماق آفریقای خودم - دفتر دوم : گزینه ای از اشعار شاعران جهان - ترجمه احمد شاملو- انتشارات نگاه

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم

چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

                                                    مولانا

کسی که از چیزهای کوچک خوشنود نیست

از هیچ چیز خشنود نمی شود.  ژرژ سیمون

درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

نه رنج اره کشیدی    نه زخم های تبر

                                ..مولانا..

نمی خواهم چهره اش را به دستمالی فرو پوشند 

تا به مرگی که در اوست خو کند

برو ایگناسیو

به هیابانگ شورانگیز حسرت مخور

بخسب

پرواز کن

بیارام

دریا نیز می میرد...

فدریکو گارسیالورکای بزرگ 

به نام پروردگارم سلام

وقتی آهنگ این ترانم رو می ساختم حس خیلی خوبی داشتم

غرورم باشو ياری كن منو تا مرز اين خنده

ببين شب پلك هاشو روی چشم شهر می بنده

برای اتفاقی كه هميشه زرد مي افته

دوباره ترس مرموزی دلم رو شستشو می ده

درخت از ريشه می افته / تبر تكرار كابوسه

زمين لبهای برگ اين درختو سبز می بوسه

شبو تكرار كن اين روشنی طعم يه نيرنگه

فريبت می ده اين دريا / شبيه يه قفس تنگه

تويی شرقی ترين حسی كه دنياشو به دريا زد

تموم لحظه هاشو دور كرد از بچه های بد

ببين من مستطيل آبی درياتو گم كردم

توی اين ازدحام لعنتی دستاتو گم كردم

پر از ترديد می شم نور يه فانوس پيدا نيست

منو تو آسمون می خوايم قفس اندازه ی ما نيست